Słownik pojęć
A
AVI (ang. Audio Video Interleave) to kontener danych audiowizualnych. Został wprowadzony w roku 1992 przez firmę Microsoft jako element strategii przystosowania systemu Windows do obsługi multimediów, stanowiący część technologii Video for Windows. Format AVI jest specjalną odmianą formatu RIFF. Zapisywanie danych umożliwia proces zwany kodowaniem, zaś odczyt - dekodowaniem. Technologia RIFF wykorzystana w formacie AVI daje możliwość kodowania danych nieskompresowanych lub poddanych kompresji. Najczęściej stosowane w nim formaty kompresji obrazu to XviD, DivX, Intel Real Time Video, Indeo, Cinepak, MJPEG, Editable MPEG, VDOWave, ClearVideo/RealVideo, QPEG, MPEG-4 i inne.
Advanced Systems Format (ASF) (dawniej Advanced Streaming Format) - kontener multimedialny stworzony przez firmę Microsoft na potrzeby platformy Windows Media. Najczęściej format ASF wykorzystywany jest do przechowywania strumieni danych zakodowanych za pomocą Windows Media Audio (WMA) i/lub Windows Media Video (WMV).
Format ASF jest objęty patentem i według obowiązującej licencji nie jest możliwa konwersja plików ASF do innego formatu. Dodatkowo, w związku z restrykcjami patentowymi, użytkownicy innych systemów operacyjnych niż Windows nie mogą odtwarzać tych plików.
B
Bps (bit per second) - jednostka natężenia strumienia danych w medium transmisyjnym (np. pomiędzy dwoma komputerami) oraz jednostka przepustowości, czyli maksymalnej ilość informacji jaka może być przesyłana przez dany kanał telekomunikacyjny w jednostce czasu, oznaczana b/s bądź bps.
Powszechnie stosuje się wielokrotności tej jednostki, w odróżnieniu od jednostek stosowanych w informatyce (jak megabajt) wielokrotności tej jednostki opierają się na dziesiętnym systemie liczbowym mamy zatem:
kb/s, kilobit na sekundę (ang. kilobit per second)
1 kb/s to 1000 bitów na sekundę (125 bajtów na sekundę, ponieważ 1 bajt = 8 bitów).
Nie należy mylić z kilobajtami na sekundę. Skrócony zapis tych dwóch jednostek jest niemal identyczny, różni się jedynie wielkością litery 'B'. Kilobity na sekundę to kb/s (małe 'b'), natomiast kilobajty na sekundę to kB/s (wielkie 'B'). Ta subtelna różnica w zapisie nie jest adekwatna do różnicy między tymi jednostkami w rzeczywistości, ponieważ 1 kb/s to dokładnie 8 razy mniej niż 1 kB/s (1kB = 8kb).
BMP - jeden z formatów plików z grafiką bitmapową. Wykorzystywany w interfejsach systemów z rodziny Microsoft Windows (TM), jednak jako wolny od patentów jest dostępny i - mimo dużych rozmiarów - popularny jako format przechowywania danych również na wszystkich pozostałych platformach. Zawiera w sobie prostą kompresję bezstratną RLE (która nie musi być użyta), informację o użytych kolorach. Obsługuje tylko tryb RGB. Po plikach JPG jest to drugi najczęściej obsługiwany przez odtwrzacze mp3/pmp format graficzny.
C
CD-Audio (ang. Compact Disc Digital Audio, Audio-CD, CD-DA) - standard cyfrowego zapisu dźwięku na płycie kompaktowej, wykorzystujący do tego celu kodowanie PCM o częstotliwości próbkowania 44,1 kHz i rozdzielczości 16 bitów na próbkę. Płyta CD pozwala na zapis dwóch kanałów (stereo). Muzyka jest podzielona na ścieżki, po których można przeskakiwać bez konieczności przewijania. CD-DA zawiera standardowo 74 minuty nagrania podzielonego na maksymalnie 99 części. Przy największym dopuszczalnym zwężeniu rowka (1,497 μm) długość nagrania można zwiększyć do 79 minut i 40 sekund (przy przekroczeniu standardów - nawet do 90 albo 99 minut, przy czym takie płyty powodują dużo problemów z odczytem, szczególnie w starszych odtwarzaczach).
Constant Bit Rate (CBR) Pierwotnie do kompresji MP3 stosowano czyli do każdej ramki używano tej samej ilości bitów. Współcześnie używa się raczej Variable Bit Rate (VBR) charakteryzującego się zmienną przepływnością w wybranym przedziale podczas kodowania. Kodowany dźwięk może posiadać postać zarówno jednokanałową (mono) jak i dwukanałową (stereo). Istnieje też format MP3 Surround (do zapisu dźwięku wielokanałowego 5.1) wstecznie zgodny z wcześniejszym standardem.
D
Dyktafon to przenośny magnetofon lub urządzenie cyfrowe z wbudowanym mikrofonem, umożliwiające nagrywanie dźwięku. Nośnikiem dźwięku może być kaseta magnetofonowa o różnym czasie nagrania i wielkości lub układ elektroniczny zapisujący w formie cyfrowej skompresowany dźwięk. Mogą posiadać wejście dla dodatkowego mikrofonu oraz funkcję przyśpieszającą lub spowalniającą odsłuchiwanie. Obecnie często zintegrowane z innymi urządzeniami, np. odtwarzaczem mp3, telefonem komórkowym.
Nazwa pochodzi od amerykańskiej firmy Dictaphone, która od prawie stu lat zajmuje się konstruowaniem urządzeń do zapisu dźwięku.
F
FLAC (ang. Free Lossless Audio Codec) to format bezstratnej kompresji dźwięku z rodziny kodeków Ogg. Format ten jest rozwijany przez Xiph.Org Foundation i kojarzony z Wolnym Oprogramowaniem. W przeciwieństwie do stratnych kodeków dźwięku takich jak Vorbis, MP3 i AAC, kodek FLAC nie usuwa żadnych danych ze strumienia audio, dzięki czemu po dekompresji otrzymujemy dźwięk identyczny z pierwowzorem. Format FLAC jest obecnie obsługiwany przez większość oprogramowania służącego do edycji/odtwarzania audio (czasami wymagana jest odpowiednia wtyczka).
Flash to rodzaj pamięci EEPROM (ang. Electrically-Erasable Programmable Read-Only Memory), pozwalającej na zapisywanie lub kasowanie wielu komórek pamięci podczas jednej operacji programowania. Jest to pamięć nieulotna - po odłączeniu zasilania nie traci swej zawartości. Standardowe pamięci EEPROM pozwalają zapisywać lub kasować tylko jedną komórkę pamięci na raz, co oznacza, że pamięci Flash są znacznie szybsze, jeśli system je wykorzystujący zapisuje i odczytuje komórki o różnych adresach w tym samym czasie. Wszystkie typy pamięci Flash, jak i EEPROM, mają ograniczoną liczbę cykli kasowania, przekroczenie tej liczby powoduje uszkodzenie pamięci.
Są dwa rodzaje pamięci Flash: NOR i NAND, różniące się typem bramki logicznej zastosowanej w komórkach pamięci. Nazwy rodzajów pamięci pochodzą od użytego typu bramki logicznej.
Pamięć NAND ma krótszy czas zapisu i kasowania, większą gęstość upakowania danych, korzystniejszy stosunek kosztu pamięci do jej pojemności oraz dziesięciokrotnie większą wytrzymałość. Jej główną wadą jest sekwencyjny dostęp do danych, przez co może być stosowana jako pamięć masowa, np. w kartach pamięci, lecz jest bezużyteczną jako pamięć komputera.
Firmware (FW) oprogramowanie sterujące pracą urządzeń elektronicznych, w tym odtwarzaczy mp3 i odtwarzaczy multimedialnych. Często wraz z kolejnymi aktualizacjami oprogramowania producenci poprawiają błędy, bugi, ulepszają cechy interfejsu, dodają nowe funkcje itp.
G
Graficzny Interfejs Użytkownika (ang. Graphical User Interface, GUI) często nazywany też środowiskiem graficznym - ogólne określenie sposobu prezentacji informacji przez komputer oraz interakcji z użytkownikiem. Środowisko graficzne jest grupą wzajemnie współpracujących programów, zapewniającą możliwość wykonywania podstawowych operacji na komputerze (takich jak uruchamianie programów, poruszanie się po katalogach, dokonywanie ustawień itp.) w trybie graficznym, najczęściej okienkowym.
Najważniejszym elementem graficznego interfejsu jest okno programu. Wewnątrz takiego okna są rozmieszczone elementy interakcyjne, zwane widgetami (lub "kontrolkami", nawiązując do pulpitów sterowniczych).
Interfejs graficzny został wynaleziony przez firmę Xerox w latach 70. XX wieku w laboratorium PARC. W Polsce pierwsze interfejsy graficzne powstały w latach 70. do maszyn Odra 1204. Używane m.in. na Wojskowej Akademii Technicznej. Do sterowania służyło pióro świetlne oraz prototyp trackballa.
GIF (ang. Graphics Interchange Format) to format pliku graficznego z kompresją bezstratną stworzony w 1987 roku przez firmę CompuServe. Pliki tego typu są powszechnie używane na stronach WWW, gdyż pozwalają na tworzenie animacji z paletą 256 kolorów i dwustanową przezroczystością.
J
JPEG (wym. dżej-peg lub jotpeg) - standard kompresji statycznych obrazów rastrowych, przeznaczony głównie do przetwarzania obrazów naturalnych (zdjęć satelitarnych, pejzaży, portretów itp.), charakteryzujących się płynnymi przejściami barw oraz brakiem lub małą ilością ostrych krawędzi i drobnych detali.
Motywacją do powstania tego standardu była ujednolicenie algorytmów kompresji obrazów monochromatycznych i kolorowych. Format plików JPEG/JFIF obok formatów GIF i PNG jest najczęściej stosowanym formatem grafiki na stronach WWW. Typ MIME zarejestrowany dla tego formatu nosi nazwę image/jpeg i został zdefiniowany w RFC 1341. Jest to najczęściej obsługiwany przez odtwarzacze mp3/pmp format plików graficznych.
K
Kodek jest skrótem od "koder/dekoder", co oznacza urządzenie lub program zdolny do przekształcania strumienia danych lub sygnału. Kodeki mogą zmienić strumień danych w formę zakodowaną (często w celu transmisji, składowania lub zaszyfrowania) lub odzyskać (odkodować) strumień danych z formy zakodowanej, by umożliwić ich odtwarzanie bądź obróbkę. Kodeki są często użyte w wideokonferencjach oraz strumieniowaniu obrazu lub dźwięku.
Wiele multimedialnych strumieni danych potrzebuje zawierać jednocześnie dane dźwiękowe i obraz oraz często meta-informacje opisujące np. synchronizację dźwięku i obrazu. Każdy z tych trzech fragmentów strumienia danych może być opracowany przez oddzielne programy, sprzęt i procesy, lecz aby strumień danych multimedialnych był użyteczny, musi być połączony. Do tego właśnie służą kontenery multimedialne.
Kodeki są często mylone z formatami danych (kontenerami multimedialnymi) używanymi do przechowywania zakodowanego dźwięku i obrazu (np. ".ogg", ".mpg", ".avi", ".mov", ".mkv" itp).
L
LAME to program typu open source do kompresji dźwięku do formatu MP3 (MPEG-1,2,2.5 audio layer 3). Nazwa LAME to rekurencyjny akronim od LAME Ain't an Mp3 Encoder. Uznawany jest za enkoder oferujący najlepszą jakość plików MP3, co potwierdza się w wielu testach odsłuchowych kodeków MP3.
LCD Wyświetlacz ciekłokrystaliczny (ang. Liquid Crystal Display) to urządzenie wyświetlające obraz oparte na mechanizmie zmiany polaryzacji światła na skutek zmian orientacji uporządkowania cząsteczek chemicznych, pozostających w fazie ciekłokrystalicznej, pod wpływem przyłożonego pola elektrycznego.
M
MP3 (ang. MPEG-1/2 Audio Layer-3) to format stratnej kompresji dźwięku opierający się na zmodyfikowanej dyskretnej transformacie cosinusowej i używający modelu psychoakustycznego. Format został stworzony we Fraunhofer Institut Integrierte Schaltunden. Przy tworzeniu jego pierwszej implementacji wykorzystywany był m.in. utwór Suzanne Vegi Tom's Diner w celu dostosowania kompresji do brzmienia ludzkiego głosu.
Dźwięk skompresowany z przepływnością (ang. bitrate) 128 kbps daje zazwyczaj zadowalającą jakość na przeciętnym sprzęcie odsłuchowym w komputerach osobistych (128 kbps przyjmuje się jako odpowiadającą niskiej jakości odtwarzaczom CD), dźwięk skompresowany przy 192 kbps jest dla większości ludzi nieodróżnialny od oryginału. Niektórzy słuchacze w celu uzyskania większej jakości dźwięku stosują jeszcze słabszą kompresję (256 lub nawet 320 kbps). Jakość zależy również w dużym stopniu od używanego do kompresji enkodera, chipsetu odtwarzacza oraz jakości słuchawek.
MP1 (ang. MPEG-1 Audio Layer-1) to format stratnej kompresji dźwięku.
Najpopularniejszymi programami służącymi do odsłuchiwania plików MP1 są Winamp (na platformach Windows i Mac OS) oraz XMMS (w Linuksie). Pliki w tym formacie mają rozszerzenie .mp1.
MPEG-1 Audio Layer-2) to format stratnej kompresji dźwięku.
Najpopularniejszymi programami służącymi do odsłuchiwania plików MP2 są Winamp (na platformach Windows i Mac OS) oraz XMMS (w Linuksie).
Używany jest w rozgłośniach radiowych ponieważ zajmuje więcej miejsca oferując znacznie lepszą jakość dźwięku.
Pliki w tym formacie mają rozszerzenie .mp2.
MPEG-4 jest kontenerem multimedialnym. Został napisany z myślą o telewizji cyfrowej oraz przesyłaniu multimediów przez internet. Zapewnia dobrą jakość przesyłanych danych przy niskiej prędkości transferu. Rozszerzenie plików w tym formacie to *.mp4.
Format MP4 umożliwia kontrolowanie szybkości przesyłania i położenia widma sygnału a także wyciszanie błędów.
MPEG-4, wprowadzony pod koniec 1998 jest oznaczeniem grupy standardów kodowania audio i wideo wraz z pokrewnymi technologiami, opracowanej przez grupę ISO/IEC MPEG. Główne zastosowania MPEG-4 to media strumieniowe w sieci WWW, dystrybucja CD, wideokonferencje i telewizja.
MPEG-4 przejął wiele elementów standardów MPEG-1, MPEG-2 i pokrewnych, dodając nowe możliwości takie jak (rozszerzone) wsparcie VRML dla renderowania 3D, zorientowane-obiektowo pliki złożone (zawierające obiekty audio, wideo i VRML), wsparcie dla technologii DRM (zdefiniowanych jako zewnętrzne standardy) i różnoraką interaktywność.
Musepack (MPC) - format stratnej kompresji dźwięku, bazujący na algorytmach MPEG Layer-2 (MP2), jednakże znacznie w stosunku do nich rozbudowany. Algorytm zaprojektowano tak, aby przechowywał jak najwięcej informacji, dlatego najlepiej sprawdza się dla wysokich przepływności (od 140 kbit/s wzwyż), natomiast dla przepływności poniżej 112 kbit/s jakość dźwięku w tym formacie gwałtownie spada. Prace nad MPC rozpoczął w 1997 Andree Buschmann, a w tej chwili rozwija go Frank Klemm. Pliki w formacie Musepack mają zwykle rozszerzenie .mpc lub (rzadziej) .mpp bądź .mp+. Zazwyczaj tagi w plikach MPC zapisywane są metodą APEv2. Zalety: • do niedawna jeszcze (2004) uważany za najlepszy stratny kodek przy średnich i wyższych przepływnościach (od 128 kbit/s wzwyż). Obecnie (2006) konkurencyjne formaty (Vorbis, AAC) potrafią już osiągać• równie dobre rezultaty • zapewnia bardzo szybką kompresję i dekompresję • w zamierzeniu już standardowe ustawienie (preset --standard) ma zapewniać tzw. przezroczystość • standard otwarty
O
Odtwarzacz MP3 to przenośne urządzenie służące do katalogowania i odsłuchiwania plików dźwiękowych. Nazwa odtwarzacz MP3 pochodzi od pierwotnego przeznaczenia urządzenia - początkowo obsługiwane były tylko pliki dźwiękowe w formacie MP3. Obecnie większość modeli odtwarza także formaty WMA, a niektóre również rzadsze formaty, takie jak Ogg Vorbis, czy FLAC. Część odtwarzaczy MP3 zaopatrzonych jest dodatkowo w radio lub możliwość zapisu dźwięku (dyktafon) z możliwością kodowania zapisywanego dźwięku do formatu MP3 czy ADPCM WAV. Rzadziej - w możliwość odczytu kart pamięci.
Odtwarzacze MP3 dzieli się na trzy główne typy:
• Odtwarzacze CD MP3 - urządzenia odtwarzające płyty CD - normalne CD-Audio oraz pliki MP3 i inne obsługiwane przez nie formaty.
• Odtwarzacze z pamięcią flash - ten typ urządzeń przechowuje pliki dźwiękowe we wbudowanej pamięci nieulotnej (flash) lub nośniku takim jak karta pamięci. Są to zwykle urządzenia o pojemności od 64 MB do 8 GB. Takie odtwarzacze łączy się z komputerem poprzez port USB.
• Odtwarzacze z dyskiem twardym - te urządzenia odczytują pliki muzyczne z wbudowanego dysku twardego. Mogą pomieścić o wiele więcej danych w porównaniu do poprzedniego typu urządzeń, zwykle od 1,5 GB do 100 GB, zależnie od technologii użytej do skonstruowania dysku twardego. Używając standardowych ustawień kodeków możliwe jest zapisanie tysięcy piosenek na jednym urządzeniu.
Ogg to format kontenera strumieni danych, popularyzowany przez fundację Xiph.org, stworzony by wspierać inicjatywy związane z rozwojem wolnego oprogramowania do kodowania i dekodowania multimediów. Często spotykany, zapis dużymi literami „OGG” jest nieprawidłowy.
Jest to także nazwa rodziny kodeków, co powoduje częste nieporozumienia: np. film zapisany w kontenerze AVI może zawierać strumień dźwięku Vorbis, a w kontenerze Ogg może znajdować się strumień dźwięku w formacie MP3 i obraz kodowany jako DivX/XviD.
Organic Light-Emitting Diode (OLED) to organiczne wyświetlacze elektroluminescencyjne wytwarzane w technologii materiałów emitujących światło LED oparte na związkach organicznych.
Historycznie pierwszym związkiem organicznym, w którym odkryto zjawisko emisji światła pod wpływem przyłożenia napięcia elektrycznego, był polifenylenowinylen; odkrycia tego dokonano w roku 1989 w laboratorium Uniwersytetu Cambridge.
OLED oznacza także klasę wyświetlaczy graficznych, opartych na tej technologii. Wyświetlacze tego typu charakteryzują się dość prostą metodą produkcji – warstwa organiczna, składająca się z pikseli-diod w trzech kolorach (lub czterech - dodatkowy biały), jest nakładana na płytę bazową w procesie podobnym do drukowania stosowanego przez drukarki atramentowe. Dodatkowe wprowadzenie warstwy pośredniej pomiędzy płytą a emiterem podnosi sprawność i jasność ekranu.
Szacuje się, że po dopracowaniu technologii wyświetlacze OLED będą tańsze i lepsze od wyświetlaczy plazmowych i LCD.
Cechy wyświetlacza OLED w porównaniu z wyświetlaczem LCD: • szeroki kąt widzenia (do 180°) • lepsze odwzorowanie kolorów i lepszy kontrast • brak konieczności podświetlania • możliwość produkcji na elastycznym podłożu • mniejsza energochłonność • znikomy czas reakcji matrycy • trwałość ok. 10 000 h pracy
P
PlayFX™ - system wzbogacania dźwięku opracowany przez Microsoft® oraz Rockchip® aby spełnić rosnące wymagania użytkowników dotyczące brzmienia odtwarzaczy multimedialnych. Obie firmy zaangażowane w powstanie systemu - to uznani producenci sprzętu i oprogramowania. PlayFX™ daje użytkownikowi możliwość wzbogacania i modulowania brzmienia poprzez dostęp do trzech funkcji:
3D Headphone - pozwala na uzyskanie w słuchawkach w pełni trójwymiarowego dźwięku.
PureBass - umożliwia potężniejsze niż kiedykolwiek wcześniej pogłębienie basów.
AutoVolume - automatycznie dostosuje poziom głośności do aktualnie odtwarzanego utworu oraz ustawień equalizera.
Trzystopniowa regulacja funkcji umożliwia uzyskanie indywidualnej barwy dźwięku, najbardziej zbliżonej to ideału użytkownika.
PMP - Przenośny odtwarzacz multimedialny (z ang. Portable Media Player) to wielofunkcyjne przenośne urządzenie multimedialne czyli odtwarzacz muzyki, filmów wideo, przeglądanie zdjęć i inne. Inne funkcje odtwarzacza PMP to m.in. dyktafon cyfrowy, możliwość bezpośredniego nagrywania z płyt CD przez wejście liniowe, obsługa książek audio w formacie Audible, możliwość przeglądania zdjęć i plików tekstowych TXT, możliwość oglądania filmów, przenośny dysk.
Pierwsze PMP zaprezentowane zostały na targach CeBIT 2004.
Obecne PMP zwane też osobistym odtwarzaczem multimedialnym mają możliwość odtwarzania i nagrywania muzyki, zdjęć i filmów. Kolorowy wyświetlacz TFT LCD zastępowany jest wyświetlaczami OLED o przekątnej 4 cala (264 000 kolorów). Wbudowany twardy dysk do 80 GB. Bezpośrednie nagrywanie z wbudowanego mikrofonu, radia FM lub zewnętrznego urządzenia podłączonego do wejścia liniowego (np. przenośnego odtwarzacza CD, odtwarzacza DVD lub telewizora) w formacie MP3 (audio), JPEG (zdjęcia) lub video.
T
TFT (ang. Thin Film Transistor) - to skrót określający rodzaj tranzystora wykorzystywanego w pewnych kolorowych wyświetlaczach ciekłokrystalicznych.
TFT LCD to wyswietlacz sterowany cienkowarstwowymi tranzystorami o aktywnej matrycy, pozwalający na uzyskanie obrazów o najwyższej jakości w monitorach komputerowych, głównie w notebookach. Wyświetlacze TFT LCD umożliwiają uzyskanie lepszych parametrów obrazu niż typowe wyświetlacze LCD.
Tranzystory TFT produkuje się metodą CVD (Chemical Vapor Deposition). Aktualnie Epson i JSR pracują nad metodą produkcji tranzystorów za pomocą drukowania „atramentowego” wykorzystując ciekłą mieszaninę wodoru i krzemu w organicznym rozpuszczalniku oraz wykorzystanie metody nakładania obrotowego ciekłych półprzewodników.
Transmiter FM (nadajnik FM) to urządzenie lub funkcja urządzenia dzięki któremu można przesyłać za pomocą fal radiowych sygnał audio. Zasięg oraz moc działania transmitera jest zwykle ograniczona, ale idealnie wystarcza aby np. słuchać ulubionych utworów mp3 poprzez radio samochodowe. Urządzenia współpracują z każdym odbiornikiem radiowym (wbudowanym w playery mp4, stacjonarne systemy hi-fi, etc.). Wystarczy ustawić w radioodbiorniku tę samą częstotliwość, którą ustawimy w nadajniku.
U
USB (ang. Universal Serial Bus - uniwersalna magistrala szeregowa) to opracowany przez firmy Microsoft, Intel, Compaq, IBM, DEC rodzaj portu komunikacyjnego komputerów, zastępującego stare porty szeregowe i porty równoległe. Port USB jest uniwersalny, pozwala na podłączanie do komputera wielu urządzeń, na przykład: kamery wideo, aparatu fotograficznego, skanera lub drukarki. Urządzenia są automatycznie wykrywane i rozpoznawane przez system, co umożliwia ich podłączanie i odłączanie bez konieczności wyłączania czy ponownego uruchamiania komputera.
Urządzenia w standardzie USB 2.0 są w pełni kompatybilne ze starszymi urządzeniami. Urządzenia USB możemy podzielić ze względu na zgodność z przyjętymi specyfikacjami na:
• 1.1 Urządzenia spełniające warunki tej specyfikacji mogą pracować z prędkościami 1.5 Mb/s (0.1875 MB/s) lub 12 Mbit/s (1.5 MB/s)
• 2.0 Urządzenia zgodne z warunkami nowej specyfikacji mogą pracować z prędkością 480 Mb/s (60 MB/s). Ale w praktyce uzyskują jedynie prędkość 320 Mb/s (40MB/s).
Na opakowaniach produktów można znaleźć oznaczenia USB 2.0 i podobne, ważniejszą informacją jest jednak szybkość transmisji. Urządzenia te powinny mieć naklejkę informującą o ich standardzie pracy:
• Full Speed lub USB 1.1 - 12 Mbit/s największa prędkość przed USB 1.1
• Hi-Speed lub USB 2.0 - 480 Mbit/s - dostępne w USB 2.0
V
Vorbis to stratny kodek dźwięku z rodziny Ogg. Bardzo często używany jest w połączeniu z kontenerem Ogg i nosi wtedy nazwę Ogg Vorbis, często błędnie zapisywaną tylko jako Ogg. Potrafi on obsłużyć do 255 kanałów i ponad 16-bitowy dźwięk w zakresie 6-48 kHz.
Dane techniczne tych formatów należą do public domain. Biblioteki dystrybuuje się na prawach licencji z rodziny BSD, a narzędzia na zasadach GNU GPL.
Rozszerzenie plików Ogg Vorbis to .ogg.
• w odróżnieniu od MP3 format Ogg Vorbis nie jest opatentowany i pozostaje bezpłatny, zarówno do celów prywatnych, jak i komercyjnych
• dekodowanie plików zapisanych w tym formacie wymaga większego zapotrzebowania na moc obliczeniową procesora niż MP3 (w przenośnych odtwarzaczach szczególnie uwidacznia się to poprzez skrócenie czasu pracy)
• jest kodekiem z natury VBR
W
WAV ( ang. waveform audio format ) - format plików dźwiękowych stworzony przez Microsoft oraz IBM. WAVE bazuje na formacie RIFF, poszerzając go o informacje o strumieniu audio, takie jak użyty kodek, częstotliwość próbkowania czy ilość kanałów. WAV podobnie jak RIFF został przewidziany dla komputerów IBM PC. Odpowiednikiem WAV dla komputerów PowerPC jest AIFF.
Mimo że pliki WAVE mogą być zapisane przy użyciu dowolnych kodeków audio, zazwyczaj stosuje się nieskompresowany format PCM, który powoduje, że pliki zajmują dużo miejsca (około 172 kB na sekundę dla jakości CD). Inną wadą formatu jest ograniczenie wielkości pliku do 4 GB, ze względu na 32-bitowe zmienne. Format WAV został częściowo wyparty przez formaty kompresji stratnej. Mimo to, dzięki swojej prostocie, nadal znajduje szerokie zastosowania. Wykorzystywany jest w edycji dźwięku oraz w przenośnych urządzeniach audio takich jak odtwarzacze i cyfrowe dyktafony.
WMA (ang. Windows Media Audio) - format kompresji dźwięku stworzony przez Microsoft Corporation. W zamierzeniach producenta ma konkurować z formatem MP3.
Powodem stworzenia WMA mogły być konflikty patentowe z Fraunhofer Institute - twórcą formatu MP3, dotyczące dołączania kodeka MP3 do systemu Windows. Według Microsoftu WMA zapewnia jakość dźwięku znacznie lepszą niż MP3, a początkowo firma z Redmond twierdziła nawet, że WMA dorównuje jakości płyty CD przy bitrate równym 64 kb/s.
Niezależne testy odsłuchowe pokazały, że choć WMA przy bitrate 96 kb/s i niższym brzmi nieco lepiej niż MP3, to jednak przy wysokim bitrate oferuje zauważalnie gorszą jakość dźwięku. Kodek w żadnym wypadku nie dorównuje jakości płyty CD przy 64 kb/s.
Jeśli chciałbyś dowiedzieć się więcej o odtwarzaczach, zapraszamy do odwiedzenia naszego działu Pytania i odpowiedzi.
Przygotowano na podstawie materiałów Wikipedii.